Οδολόγιο / StreetLogue

Οδολόγιο ΘΕΟΔΩΡΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΡΧΕΙΟ, ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗ, ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ / ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ [υλοποιήθηκε εν μέρει]

StreetLogue THEODORA ALEXANDRI NARRATIVE, ARCHIVE, MAPPING, INSTALLATION / CONSTRUCTION [partly realized]

...Μετά τον τρίτο διάδρομο τα ράφια υποχωρούν. Σκοτάδι περιέχεται στη σχισμή τους. Καθώς πλησιάζεις, αρχίζει να διαγράφεται μια ξύλινη σκάλα που το πλατύσκαλο της σε κάνει να περάσεις πίσω από τα ράφια, πίσω από τα βιβλία, σε μια ανάβαση που στριφογυρίζει το σώμα σου για να σε οδηγήσει σε έναν άλλο κόσμο με την συνοδεία των τριγμών του. Είναι σαν να έχεις μπει στον κόσμο της Αλίκης αφού το δοκάρι απέχει μόλις δυο δάχτυλα από κεφάλι σου. Και δεν είναι το μόνο που αποκαλύπτει μια δυσανάλογη σχέση μεγεθών, σ’ ένα θεατρικό χώρο που είναι έτοιμος να υποδεχτεί έναν μόνο πρωταγωνιστή. Μια λάμπα, ένα ξύλινο τραπέζι, μια ξύλινη καρέκλα που προδίδει κάθε πρόθεση ανακατανομής βάρους του κορμιού ενός ανθρώπου. Απ’ την άλλη, οι ράχες των σε επανάληψη αρχειοθετημένων δερματόδετων τόμων με τα τεύχη των εφημερίδων, συνιστούν όχι μόνο το κατακόρυφο όριο του χώρου αλλά και το κλειδί για μια διαδρομή στην καθημερινή ζωή της πόλης και την ίδια την πόλη, από την αρχή του 1948, σήμερα, 18 Νοέμβριου 2003... Στο Οδολόγιο επιχειρείται η ανασύσταση ενός ήδη υπάρχοντος αρχείου, του αρχείου των τοπικών εφημερίδων στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Πάτρας. Η πρώτη φάση πραγματοποιείται στον χώρο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης. Η εφημερίδα είναι ένα μέσο καταγραφής της καθημερινής ζωής της πόλης. Ερευνώ το αρχείο των τοπικών εφημερίδων που ξεκινά από το ’48 και φτάνει έως σήμερα και επιλέγω μια σειρά άρθρων που περιγράφουν ασήμαντα μικρογεγονότα της καθημερινής ζωής, ατυχήματα, κ.α. Η ταξινόμηση του νέου αρχείου που προκύπτει δεν γίνεται χρονολογικά όπως στην Δημοτική Βιβλιοθήκη αλλά με βάση το σημείο της πόλης (οδός, αριθμός) όπου διαδραματίστηκε το γεγονός. Έτσι συντάσσεται ένας κατάλογος με διευθύνσεις – το οδολόγιο- που παραπέμπει στα αντίστοιχα άρθρα. Το οδολόγιο είναι ένα ανοιχτό αρχείο που μπορεί να ανανεώνεται συνεχώς με την προσθήκη νέων στοιχείων από το αρχείο των τοπικών εφημερίδων. Στη δεύτερη φάση κάθε άρθρο από το οδολόγιο μεταφέρεται στο ακριβές σημείο της πόλης όπου διαδραματίστηκε το γεγονός που περιγράφει. Τα στοιχεία του νέου αρχείου διασπείρονται σε όλη την Πάτρα και έτσι η πόλη γίνεται ο νέος χώρος αρχειοθέτησής τους. Το αρχείο είναι εύκολα προσβάσιμο, καθώς γίνεται αντιληπτό με μια απλή βόλτα στην πόλη. Εκεί που οι επωνυμίες, τα λογότυπα και οι διαφημιστικές ταμπέλες κυριαρχούν στο δομημένο περιβάλλον, η αυτούσια μεταφορά της μορφής του άρθρου (τύπος γραμμάτων, σύνταξη, γραμματική, πολυτονικό σύστημα, κ.λπ.) από τη σελίδα στην πόλη αλλά και το ίδιο το γεγονός που περιγράφει, διαταράσσουν τη συνήθη εμπειρία του χώρου. Οι εμβόλιμες ιστορίες του παρελθόντος μεταβάλλουν τη ροή του παρόντος, επιδρώντας στην συλλογική μνήμη. Η χάραξη των ιστοριών των κατοίκων της πόλης στο ίδιο της το σώμα, δημιουργεί την απαραίτητη προϋπόθεση για την κατοίκησή της.

...After the third aisle, the shelves pull back. Darkness fills the void. As you approach, a wooden staircase is outlined. Its landing forces you to pass behind the shelves, behind the books, in an ascent which twists your body and leads you to another world to the accompaniment of assorted creaks. You feel like Alice in Wonderland, since the wooden beam is only one inch above your head. And that’s not the only thing that reveals a disproportion in sizes, inside this theatrical place which is ready to admit only a single protagonist. A lamp, a wooden table, a wooden chair that foils any intention the sitter may have of redistributing the weight of his/her body. On the other hand, the spines of the classified, leather-bound volumes containing the newspaper issues constitute not only the perpendicular limit of the space, but also the key to a journey through the everyday life of the city as well as the city itself, from early 1948 to this day, 18 November 2003… StreetLogue attempts to reconstitute an already existing archive – that of the local newspapers, housed in the Patras Municipal Library. The first phase is carried out inside the Public Library. A newspaper is a means of recording everyday life in the city. I am investigating the local newspaper archive, dating from 1948 to the present, and selecting a series of articles describing trivial events that occur in everyday life, minor accidents, etc. The classification of the new archive that emerges is not carried out in chronological order as in the Municipal Library, but based on the address where the event took place. Thus, a list of addresses is drafted – the StreetLogue – which refers us to the respective article. The StreetLogue is an open archive which can be constantly renewed through the addition of new data culled from the local newspaper archive. In the second phase, each article listed in the StreetLogue is transported to the exact point in the city where the event described took place. The data of the new archive are scattered all over Patras, and thus the city becomes the new space for their classification. The archive is easily accessible, a fact which becomes clear by taking a simple stroll through the city. There where shop signs, logos and bill boards dominate the built environment, transferring the form of the article (font, syntax, grammar, accented letters, etc.) intact from the page to the city – as well as transferring the event being described – disturbs the usual experience of the space. The interpolated stories of the past transform the flow of the present, affecting the collective memory. Carving the stories of its dwellers on the city’s body creates the necessary prerequisite for its habitation.

Estia project

Estia project SIMONE SOFRONIE ΔΙΑΛΟΓΙΚΑ ΜΕΣΑ, ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ, ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΡΑΣΗ, ΑΡΧΕΙΟ, ΜΕΣΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ

Estia project SIMONE SOFRONIE DIALOGICAL, PARTICIPATION, COLLECTIVE ACTION, ARCHIVE, PUBLISHING

«Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η αρχιτεκτονική, κατασκευάζοντας κτήρια, εκπλήρωνει μ’ έναν ενιαίο τρόπο δύο Το έργο Εστία στοχεύει να συλλέξει και να ανταλλάξει ιδέες και προτάσεις για το πως να κάνει καλύτερες τις συνθήκες διαβίωσης στη Φοιτητική Εστία του Πανεπιστημίου Πατρών. Εγκατέστησα δυο πεδία ανταλλαγής ιδεών, το ένα στο διαδίκτυο [estia project] ουσιαστικούς ρόλους. Ο πρώτος ρόλος ήταν να παρέχει καταφύγιο, να προστατεύει. Ο δεύτερος ρόλος ήταν να οργανώνει τους ανθρώπους σύμφωνα με κοινωνικά πρότυπα. Ένας άνθρωπος πρέπει να ειδωθεί ταυτόχρονα ως βιολογική και κοινωνική οντότητα. Ως οργανισμοί, οι άνθρωποι χρειάζονται καταφύγιο και, συνεπώς, κτήρια. Ως κοινωνικές υπάρξεις, οι άνθρωποι έχουν υιοθετήσει εντελώς νέες μορφές οργάνωσης της συμπεριφοράς. Πρέπει να επανεξετάσουμε την πράξη του να φέρουμε τους ανθρώπους μαζί, όχι απαραίτητα δια μέσου των κτηρίων, αλλά με μέσα που μπορεί επίσης να είναι εντελώς μη κατασκευαστικά. Η δουλειά του αρχιτέκτονα είναι να ξανασκεφτεί και να ανα-παραστήσει το αστικό περιβάλλον, προσφέροντας μια ανάλυση των ποιοτήτων, των ανέσεων, των επικοινωνιακών συστημάτων και της αισθητηριακής διάστασης της αστικής ζωής.» * και το άλλο με συναντήσεις πρόσωπο με πρόσωπο. Προσκάλεσα ως συμμετέχοντες, φοιτητές, από χώρες εκτός Ελλάδος που διέμεναν στην Εστία, αλλά επίσης και άλλους φοιτητές που μπορούσαν να συμβάλουν στις συζητήσεις. Η οργάνωση του ιστολόγιου στο διαδίκτυο επέτρεψε την τοπική και υπερτοπική τροφοδότηση και ανταλλαγή σχόλιων, φωτογραφιών, σκίτσων, κ.λπ. Τα σχέδια και οι απεικονίσεις ήταν χρήσιμα εργαλεία για να εκφράσουν καλύτερα τις ιδέες και να αναδείξουν σκηνές πραγματικής ζωής. Για να διαφημίσω το έργο και να ενθαρρύνω τη συμμετοχή, τοποθέτησα αναγγελίες στους κοινόχρηστους χώρους της Φοιτητικής Εστίας. Τέλος, οργάνωσα στους χώρους του Πανεπιστημίου συναντήσεις συζήτησης με όλους όσοι πήραν μέρος στις εικονικές συζητήσεις του διαδικτύου. *Ole Bouman, Designing to socialize, Archis, Vol. 20

“For a long time, architecture fulfilled two essential roles within one mode by crafting buildings. The first role was to provide shelter, to protect. The second role was to organize people according to their social patterns. A human being must be seen both as a biological and a social entity. As organisms, people need shelter and, hence, buildings. As social beings, people have adopted completely new forms of organizing behavior. We must reconsider the act of getting people together, not necessarily through buildings but through means that can also be completely non-constructivist. The task of the architect is to re-think and re-present the urban environment, offering an analysis of the qualities, comforts, communication systems, and sensory dimension of urban life.” * The Estia Project aims to gather and exchange ideas and projects on how to improve living conditions in the Student Dormitories (Estia) in the University of Patras. I established two exchange fora, one on the Internet [estia project] and the other in face-to-face meetings. I invited as participants foreign students who lived in the Estia, as well as other students who could contribute to the discussions. Setting up the blog on the Internet allowed for a local and translocal feed-in and exchange of comments, photos, sketches, etc. Drawings and representations were useful tools for expressing ideas and depicting real-life scenes. To advertise the project and encourage participation, I put announcements in the public spaces of the Student Dormitories. I organized live discussions and real-space meetings among all the persons who took part in the Internet discussions. *Ole Bouman, Designing to socialize, Archis, Vol. 20

Άχρηστο / Useless

Άχρηστο ΑΘΗΝΑ ΚΟΚΛΑ ΔΙΑΛΟΓΙΚΑ ΜΕΣΑ, ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΡΧΕΙΟ, ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗ, ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ / ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ

Useless ATHENA KOKLA DIALOGICAL, NARRATIVE, ARCHIVE, MAPPING, INSTALLATION / CONSTRUCTION

Το αρχείο σχετίζεται με τα ορατά αρχιτεκτονικά ίχνη και τα οπτικά σήματα εμπορικών λειτουργιών και δραστηριοτήτων που είτε έχουν πολύ πρόσφατα εγκατασταθεί στην πόλη της Πάτρας είτε αντίστροφα, διατηρούνται ακόμα σήμερα χωρίς να έχουν εκσυγχρονιστεί. Στο αρχείο παρατίθεται αυτό που δεν έχει ακόμα αντικατασταθεί δίπλα σε αυτό που μόλις εγκαταστάθηκε. Από τη μια, καταστήματα που ανήκουν σε μια άλλη εποχή, ωστόσο εξακολουθούν να λειτουργούν (ή να υπολειτουργούν) και από την άλλη, νέα καταστήματα που τα αντικαθιστούν, συνήθως «αλυσίδες» πολυκαταστημάτων ή παρακλάδια πολυεθνικών εταιριών, που εμφανίστηκαν σχετκά πρόσφατα στην πόλη. Το αρχείο αποτελείται από φωτογραφίες και κείμενα συνεντεύξεων. Έγιναν μια σειρά συνεντεύξεις σε επαγγελματίες και κατοίκους που βιώνουν παρόμοιες αλλαγές και ανακατατάξεις. Οι συνεντεύξεις κατέγραψαν απόψεις των εμπόρων για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ιδιοκτησία τους σε σχέση με την πόλη και τις επερχόμενες αλλαγές της, καθώς και μνήμες των περίοικων για τις δραστηριότητες και τα καταστήματα που έπαψαν να υπάρχουν. Το πλήρες κείμενο παρατίθεται με την κάθε φωτογραφία. Το υλικό του αρχείου παρουσιάστηκε σε μεγάλα μεταλλικά τραπέζια.

The archive is related to the visible architectural traces and the visual signs of commercial functions and activities that have either become recently established in the city of Patras or, conversely, still exist to this day without having been modernized. The archive presents that which has not yet been replaced next to that which has just been established. On the one hand there are shops that belong to another era, but yet continue to function (or barely function); and on the other, there are the new shops that are replacing them – usually department store chains or branches of multinational companies that have appeared in the city relatively recently. The archive consists of photographs and interview transcripts. A series of interviews was conducted with professionals and residents who are experiencing similar changes and upheavals. The interviews recorded the views of the merchants concerning the condition of their property in relation to the city and its imminent changes, as well as how the residents of each area remember bygone activities and the shops that have ceased to exist. The full text of the interview is accompanied by a photograph. The material of the archive was presented on large metal tables.

Συγκεκριμένοι «αόριστοι χώροι» / Specific “vague terrains”

Συγκεκριμένοι «αόριστοι χώροι» ΕΙΡΗΝΗ ΡΟΥΛΙΑ, ΙΩΑΝΝΑ ΧΟΥΒΑΡΔΑ ΑΡΧΕΙΟ, ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗ, ΒΙΝΤΕΟ

Specific “vague terrains” IRINI ROULIA, IOANNA HOUVARDA ARCHIVE, MAPPING, VIDEO

Ο όρος “terrain vague” χρησιμοποιήθηκε από τον Ισπανό αρχιτέκτονα και θεωρητικό Ignasi de Sola-Morales και αφορά ξεχασμένους χώρους μέσα στην πόλη όπου κυριαρχεί η έλλειψη χρήσης και δράσης, αλλά και η αίσθηση ελευθερίας, διαθεσιμότητας και η πιθανή εναλλακτική χρήση των χώρων αυτών. Το αρχείο μας συλλέγει τέτοιους ιδιαίτερους χώρους από την πόλη της Πάτρας που έχουν αφεθεί στο χρόνο και έχουν μείνει απρόσωποι. Πολλοί από τους χώρους παραμένουν απαρατήρητοι στους περαστικούς και χρησιμοποιούνται περιοδικά ως πάρκινγκ, αποθήκες, σκουπιδότοποι ή δεν έχουν κάποια χρήση. Αποτυπώσαμε τους αόριστους αυτούς χώρους και κατασκευάσαμε αφηρημένα τρισδιάστατα ψηφιακά μοντέλα τους. Οι αναπαραστάσεις αυτές μετατρέπουν κάθε συγκεκριμένο αόριστο χώρο σε αφηρημένη αρχιτεκτονική τυπολογία. Συλλέξαμε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο από κάθε χώρο. Επιλέξαμε ηχητικά αποσπάσματα από δημοφιλείς ταινίες ή τηλεοπτικές εκπομπές (Sex and the City, Στο παρά πέντε, Εyes Wide Shut, Frida Khalo, κ.α.) που παρουσιάζουν διαλόγους μεταξύ δύο ατόμων, με διαφορετική συναισθηματική ένταση ο καθένας. Κατασκευάσαμε μικρά βίντεο για κάθε αόριστο χώρο που ενσωματώνουν τα τρία αυτά στοιχεία: τα αφηρημένα χωρικά μοντέλα, τα συγκεκριμένα αντικείμενα και τους φιλμικούς διαλόγους. Το αρχείο αποτελείται από τα >βίντεο αυτά και είναι δημοσιευμένο στο ίντερνετ.

The term “terrain vague” was used by the Spanish architect and theorist Ignasi de Sola-Morales and refers to forgotten spaces in the city dominated by a lack of use or action, but also by a sense of freedom, availability and the potential for an alternative use of these spaces. Our archive collects such particular spaces from around the city of Patras; spaces that have been abandoned to time and remain faceless. Many of the spaces go unnoticed by passersby and are used intermittently as parking lots, storage areas, or rubbish dumps. Others are not used at all. We documented these vague terrains and made abstract three-dimensional digital models of them. These representations transform every specific vague terrain into an abstract architectural typology. We collected a specific object from every space. We chose sound excerpts from popular films or TV shows (Sex and the City, Sto Para Pente, Eyes Wide Shut, Frida Kahlo, et al.) in which two characters converse, each of them with a different emotional intensity. For each vague terrain we made a short video that incorporates these three elements: the abstract special models; the specific objects; and the filmic dialogues. The archive consists of these >videos and has been posted on the Internet.

Ιστορίες Πολυκατοικίας / Apartment Block Stories

Ιστορίες Πολυκατοικίας ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΖΕΡΒΟΥ, ΜΑΡΙΝΑ ΜΠΙΖΑ ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ / ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ, ΑΡΧΕΙΟ, ΔΙΑΛΟΓΙΚΑ ΜΕΣΑ, ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ, ΜΕΣΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ

Apartment Block Stories ANGELIKI ZERVOU, MARINA BIZA NARRATIVE, INSTALLATION / CONSTRUCTION, ARCHIVE, DIALOGICAL, PARTICIPATION, PUBLISHING

Το αρχείο εμπεριέχει ιστορίες που σχετίζονται με τους χώρους εισόδου των πολυκατοικιών καθώς και προτάσεις ανασχεδιασμού τους. Οι κοινόχρηστοι χώροι εισόδου των πολυκατοικιών στο κέντρο της Πάτρας είναι τόποι τυχαίας συνάντησης προσώπων ανάμεσα στην ιδιωτική και δημόσια σφαίρα. Πώς βιώνει ο ένοικος ή ο επισκέπτης μιας πολυκατοικίας τον χώρο εισόδου; Με ποιο τρόπο μπορούν οι χώροι αυτοί να αποκτήσουν έναν διαφορετικό χαρακτήρα και να λειτουργήσουν ως χώροι κοινωνικής συνεύρεσης και δραστηριότητας; Εργαστήκαμε σε μια τυπική πολυκατοικία της δεκαετίας του 90, στην οδό Μόρφου στην Αγυιά. Ακολουθήσαμε μια στρατηγική συνάντησης και διαλόγου, σχεδιάζοντας τα αντικείμενα που θα δημιουργούσαν ευνοϊκές συνθήκες συμμετοχής. Επιδιώκοντας να μετατραπεί ο κενός χώρος της εισόδου σ’ ένα ζωντανό αρχείο συλλογής ιστοριών, κατασκευάσαμε και τοποθετήσαμε εκεί μία «στήλη-συλλέκτη» που λειτούργησε ως συλλέκτης ιδεών, προτάσεων και ιστοριών, αλλά και ως μέσο καθημερινής ανταλλαγής ανάμεσα στους ενοίκους και τους επισκέπτες. Στη στήλη αυτή εκθέσαμε πρώτες εμείς τις δικές μας σκέψεις, με κολάζ, σημειώματα και φωτογραφίες. Στη συνέχεια καλέσαμε ενοίκους και επισκέπτες της πολυκατοικίας να ανταλλάξουν ιδέες, επισυνάπτοντας στη στήλη κείμενα, σκίτσα, φωτογραφίες ή όποιο άλλο μέσο θα περιέγραφε καλύτερα τις προτάσεις τους. Ο «συλλέκτης» παρέμεινε στην είσοδο της πολυκατοικίας για δεκαπέντε ημέρες, ενώ συγχρόνως επισκεπτόμασταν τα διαμερίσματα της πολυκατοικίας συζητώντας με τους ενοίκους για το περιεχόμενο της έρευνάς μας και για τον τρόπο που εκείνοι θα συνέβαλαν στον διάλογο με τις δικές τους προτάσεις. Αφήναμε στον καθένα που ήθελε να συμμετέχει από μια κάρτα που περιέγραφε τους χώρους της εισόδου, διατύπωνε ερωτήσεις και έδινε οδηγίες για την αρχειοθέτηση των ιδεών στον συλλέκτη.

The archive contains stories that are related to the entranceways of apartment buildings as well as proposals for their redesigning. The communal entranceways of apartment buildings in the center of Patras are places of chance meetings among people, between the private and public sphere. How does the apartment block tenant or visitor experience the entranceway? In what way can these spaces take on a different character and function as spaces for social encounters and activities? We worked on a typical apartment building of the nineties, on Morphou Street in Agiá. We observed a strategy of encounter and dialogue, designing the objects that would create conditions favorable for participation. Aiming to transform the empty space of the entranceway into a live archive of collected stories, we constructed and placed there a “column/collector” which functioned as a collector of ideas, proposals and stories, but also as a means of daily exchanges among the tenants and visitors. We were the first to exhibit our thoughts on this column, through the use of collage, notes and photographs. We then invited the building’s tenants and visitors to exchange ideas, attaching to the column texts, sketches, photos or any other medium that would best describe their proposals. The “collector” remained at the building’s entranceway for a fortnight, while at the same time we visited the building’s apartments, discussing with the tenants the content of our research and the way in which they could contribute to the dialogue with their own proposals. Whoever wished to participate was left a card that contained descriptions of the spaces that comprised the entranceway, questions and instructions as to the way the ideas should be attached to the column/collector.

Εφήμερες οικειοποιήσεις του δημόσιου χώρου / Ephemeral appropriations of public space

Εφήμερες οικειοποιήσεις του δημόσιου χώρου ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΤΑΣΑΙΝΑ ΑΡΧΕΙΟ, ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗ

Ephemeral appropriations of public space PANAGIOTA TASSENA ARCHIVE, MAPPING

Το προτεινόμενο αρχείο αποτελείται από καταγραφές εφήμερων οικειοποιήσεων του δημόσιου χώρου στην πόλη της Πάτρας, απεικονίζοντας είτε αντικείμενα που σημαίνουν την ανθρώπινη δραστηριότητα και μεταμορφώνουν τη δημόσια εικόνα, είτε τους ίδιους τους ανθρώπους, που μέσω της γλώσσας του σώματος δηλώνουν την ταυτότητα και ύπαρξή τους. Προσεγγίζονται τα όρια που θέτει ο σύγχρονος άνθρωπος, μόνιμος ή περιστασιακός χρήστης της πόλης, στον δημόσιο και ημιδημόσιο χώρο, έτσι ώστε ο ρόλος των σωμάτων και του χρόνου να είναι καθοριστικός ως προς τη δυναμική εμπειρία του χώρου. Ενδιαφέρουν οι τρόποι με τους οποίους ένας χώρος με δημόσιο χαρακτήρα και προσδιορισμένη λειτουργία μπορεί να είναι ανοιχτός σε εναλλακτικές χρήσεις – δράσεις (π.χ. το πεζοδρόμιο που σχεδιάστηκε για την ομαλή κυκλοφορία των πεζών μετατρέπεται σε υπαίθρια βιτρίνα-αγορά). Το αρχείο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προσεγγιστεί το μέλλον των τόπων αυτών μέσα από τις διαφαινόμενες στιγμιαίες χρήσεις. Για την καταγραφή των επεισοδίων ακολουθήθηκαν συγκεκριμένες διαδρομές μέσα στην πόλη, με βάση τις οποίες πραγματοποιήθηκε και η μετέπειτα οργάνωση του υλικού. Η παρουσίαση του αρχείου με τη μορφή βιβλίου χωρίς σταθερές σελίδες αποσκοπεί στη διαρκή προσθήκη νέων δεδομένων, διατηρώντας έτσι το αρχείο ζωντανό και απεριόριστο.

The proposed archive consists of the documentation of ephemeral appropriations of public space in the city of Patras, by the depiction either of objects that signify human activity and transform the public image, or of people themselves who, through their body language, declare their identity and existence. The project approaches the limits placed by modern city dwellers– whether full-time or incidental users of the city – on public and semi-public space, in such a way that the role of bodies and space becomes a defining one vis-ΰ-vis the dynamic experience of space. We are interested in the ways in which a space marked as public and having a specific function can be open to alternative uses/actions (e.g. the pavement that was designed to facilitate pedestrian circulation is transformed into an open-air shop window/market place). The archive can be used to approach the future of these places through these barely discernible instantaneous uses. In order to document the episodes, certain itineraries were followed through the city, based on which the organization of the material was then carried out. The presentation of the file in the form of a book without fixed pages aims at the continuous addition of new data, thus keeping the archive alive and limitless.

Αφηγήσεις τόπων: Εγλυκάδα / Place narratives: Eglykada

Αφηγήσεις τόπων: Εγλυκάδα ΕΙΡΗΝΗ ΤΣΑΧΡΕΛΙΑ ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΔΙΑΛΟΓΙΚΑ ΜΕΣΑ, ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ, ΑΡΧΕΙΟ, ΜΕΣΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ

Place narratives: Eglykada IRINI TSACHRELIA NARRATIVE, DIALOGICAL, PARTICIPATION, ARCHIVE, PUBLISHING

Γύρω από κάθε περιοχή αναπτύσσονται μύθοι, ιστορίες, παραμύθια: μια διαδικασία οικειοποίησης του χώρου ζωής. Πώς διαμορφώνονται οι ιστορίες και πώς μεταδίδονται σήμερα, που χαρακτηριστικά της εποχής είναι οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής, η ταχύτητα και ευκολία στις μετακινήσεις και η μη σωματική επαφή με τον τόπο; Η μαζική εγκατάσταση ανθρώπων σε μια περιοχή πώς επιδρά στη διαμόρφωση της ιστορίας της; Το αρχείο αποτελείται από τις προσωπικές αφηγήσεις των κατοίκων των εργατικών πολυκατοικιών στη συνοικία Εγλυκάδα της Πάτρας. Είναι αφηγήσεις, ιστορίες, παραμύθια και μύθοι, που σχετίζονται με την περιοχή κατοικίας και τους τόπους προέλευσης των κατοίκων της Εγλυκάδας. Είναι ιστορίες για τα έμψυχα, άψυχα, υλικά, άυλα, φυσικά και τεχνητά. Δεν περιορίζονται ούτε τοπικά, ούτε χρονικά. Είναι πραγματικές, αλλά και φανταστικές. Τύπωσα 55 προσκλήσεις για γραπτές αφηγήσεις και τις έδωσα, την παραμονή των Χριστουγέννων στους ιδιοκτήτες του περιπτέρου, του καφενείου, του φαρμακείου, του παντοπωλείου και του κρεοπωλείου της περιοχής. Οι προσκλήσεις, τετράφυλλα έντυπα διαστάσεων 21Χ15, μοιράστηκαν στους πελάτες. Μετά από μια εβδομάδα επέστρεψα για να πάρω πίσω όσες είχαν συμπληρωθεί. Στο καφενείο δεν μαγνητοσκόπησα, αλλά κατέγραψα τις συζητήσεις που είχα με τους ηλικιωμένους θαμώνες, τον ιδιοκτήτη και τη νεαρή κόρη του. (Κρατούσα σημειώσεις την ώρα που αφηγούνταν. Συχνά μιλούσαν όλοι μαζί.) Η διαδικασία παραγωγής αφηγήσεων διήρκεσε ενάμιση μήνα. Ο φαρμακοποιός μου επέστρεψε, στις 30 Δεκεμβρίου, έξι προσκλήσεις τις οποίες είχε μοιράσει επιλεκτικά, αρκετές ανάμεσα σε παιδιά. Βρίσκω ενδιαφέρον ότι τελικά οι ιστορίες είναι γραμμένες από ανθρώπους διαφόρων ηλικιών και όχι μόνο από ηλικιωμένους. Έφτιαξα ένα ξύλινο κουτί στο οποίο τοποθέτησα το πρωτότυπο υλικό των κειμένων, καθώς και ένα τυπογραφικό που είναι ταυτόχρονα αφίσα, βιβλίο και χάρτης της Εγλυκάδας.

Around each area there grow myths, stories and fairytales; it is a process of appropriating the place in which we live. How do these stories take shape and how are they disseminated today, in an era marked by living at a fast pace, moving about quickly and easily, and not being physically in contact with the place we are in? How does the mass settling of people in a certain area affect the shaping of its history? The archive consists of the personal narratives of the residents of the workers’ housing estates in the district of Eglykada in Patras. These are narratives, stories, fairytales and myths that are related to the area of residence and the place of origin of the inhabitants of Eglykada. These are stories about things both animate and inanimate, material and immaterial, natural and artificial. They are limited in terms neither of space nor of time. They can be real as well as imaginary. I printed 55 invitations for written narratives and gave them, on Christmas Eve, to the owners of the area’s kiosk, cafe, pharmacy, grocery and butcher shop. The invitations – eight-page leaflets measuring 21x15 cms – were handed out to the customers. One week later, I returned to pick up the ones that had been filled in. At the cafe I didn’t do any filming, but I documented the conversations I had with the older customers, the owner and his young daughter. (I kept notes throughout their narrations. They often all spoke at the same time.) The narrative production process lasted a month and a half. The pharmacist gave me back, on December 30, six invitations that he had handed out selectively, many of them to children. I find it interesting that, in the end, the stories have been written by people of different ages, and not just the elderly. I made a wooden box in which I placed the original material of the texts, as well as a printed version which is, at the same time, a poster, a book and a map of Eglykada.

Ενεργός στην πόλη αρχαιολογικός χώρος / An active archaeological space in the city

Ενεργός στην πόλη αρχαιολογικός χώρος ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΒΟΥΤΕΡΗ, ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ ΑΡΧΕΙΟ, ΔΡΑΣΗ

An active archaeological space in the city DESPINA VOUTERI, GEORGIA POULOPOULOU ARCHIVE, ACTION

Για να δημιουργηθεί ένας αρχαιολογικός χώρος, συχνά αγνοείται το παρόν ώστε να αναδειχθεί το παρελθόν: γκρεμίζονται κτίρια, ο χώρος περιφράσσεται, η σχέση του χώρου με τις γύρω χρήσεις περιορίζεται. Ωστόσο κάθε αρχαιολογικός χώρος ζει στο σήμερα και επηρεάζεται από την καθημερινότητα της πόλης, ιδιαίτερα όταν αυτός βρίσκεται στο κέντρο της. Επιλέξαμε τον αρχαιολογικό χώρο ανάμεσα στις οδούς Ηφαίστου και 25 Μαρτίου, στο κέντρο της Πάτρας για να διενεργήσουμε μια ιδιότυπη «ανασκαφή». Για να δημιουργηθεί ο συγκεκριμένος αρχαιολογικός χώρος κατεδαφίστηκαν κτίρια με διάφορες λειτουργίες (κατοικίες, καταστήματα, νυχτερινά μαγαζιά). Ο αρχαιολογικός χώρος είναι σήμερα κλειστός στο κοινό. Η οδος Ηφαίστου με την οποία συνορεύει έχει κυρίως νυχτερινά μαγαζιά. Από το χώρο συλλέχθηκαν αντικείμενα με μοναδικό κριτήριο να μην ανήκουν στα αρχαία ερείπια. Τα περισσότερα ήταν συσκευασίες – αντικείμενα καθημερινής κατανάλωσης καθώς και στοιχεία της φύσης. Ακολουθήσαμε όσο το δυνατόν πιο πιστά την διαδικασία που γίνεται σε μία αρχαιολογική ανασκαφή: τα “ευρήματα” καθαρίστηκαν, φωτογραφήθηκαν και αποθηκεύτηκαν προσωρινά. Ταξινομήθηκαν σε κατηγορίες με βάση τις οποίες φανερώθηκε ο ενεργός στην πόλη χαρακτήρας του χώρου. Τοποθετήσαμε τα “ευρήματα” σε μία υπαίθρια αποθήκη αρχαιολογικών ευρημάτων. Οι φωτογραφίες των ευρημάτων μαζί με τις περιγραφές τους εκτυπώθηκαν μεγεθυμένα σε μεγάλα χαρτιά και αναρτήθηκαν στην περιφραγμένη είσοδο της υπαίθριας αρχαιολογικής αποθήκης.

For an archaeological site to be established, the present is often ignored in order to draw attention to the past: buildings are torn down; the area is fenced off; and the relation between the space and the surrounding uses is limited. Nevertheless, every archaeological site lives in the present and is influenced by the city’s everyday life, especially if it is situated in that city’s center. We chose the archaeological site between Hephestou and 25 Martiou streets, in downtown Patras, to carry out this unusual “excavation.” During the excavation of the site, buildings of various uses were torn down (residences, shops, nightclubs). Today the archaeological site is closed to the public. Hephestou Street, by which it is bordered, consists mainly of nightclubs. Objects were collected from the space, the only restriction being that they did not belong to the ancient ruins. Most of them were wrappers, empty containers/objects of daily consumption, as well as elements of nature. We observed, as faithfully as possible, the procedure that takes place at an archaeological dig: the “finds” were cleaned, photographed and temporarily stored. They were classified into categories according to which the active role of the space in the city was revealed. We placed the “finds” in an open-air storeroom of archaeological finds. The photographs of the finds together with their descriptions were enlarged on large placards and were hung along the fenced off entrance to the open-air archaeological storeroom.

Τα λεξικά της πόλης _Τεύχος Α: Πάτρα-Κέντρο / The Dictionaries of the City _Number I: Patras-Downtown

Τα λεξικά της πόλης Τεύχος Α: Πάτρα-κέντρο ΔΗΜΗΤΡΑ ΤΣΑΧΡΕΛΙΑ ΨΥΧΟΓΕΩΓΡΑΦΙΑ, ΑΡΧΕΙΟ, ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗ, ΜΕΣΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ

The dictionaries of the city Number I: Patras-downtown DIMITRA TSACHRELIA PSYCHOGEOGRAPHY, ARCHIVE, MAPPING, PUBLISHING

Λίγα λόγια για το λεξικό. Το λεξικό περιλαμβάνει λέξεις καταγεγραμμένες στο σώμα της πόλης, στις όψεις των κτηρίων. Ο αναγνώστης χρησιμοποιώντας το λεξικό, κυριολεκτικά διαβάζει την πόλη. Οι λέξεις συγκεντρώθηκαν κατά τη διάρκεια διαδρομών – περιπλανήσεων στο κέντρο της Πάτρας. Ταξινομούνται αλφαβητικά με βάση το όνομα της οδού από την οποία συλλέχθηκαν. Το λεξικό είναι ανοιχτό σε προσθήκες ονομάτων, σχολίων και ερμηνειών στο χρόνο. Η συσχέτιση ετερόκλητων στοιχείων δημιουργεί πληθώρα εικόνων και συνειρμών για την πόλη και τη ζωή σε αυτή. Το μικρό λεξικό με τον ενσωματωμένο ειδικό χάρτη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως οδηγός για αστικές περιπλανήσεις. Μπορεί να αποτελέσει και αρχείο μελέτης και ερμηνείας του δρόμου ως παλίμψηστου κειμενικών ιχνών για μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Σελίδες του λεξικού με τη μορφή αφίσας τοποθετήθηκαν μεγεθυσμένες σε σημεία των δρόμων που περιγράφουν. Οι λέξεις επανατοποθετήθηκαν στο σώμα της πόλης, με νέα μορφή, ακολουθώντας τους κανόνες ενός λεξικού.

A few words about the dictionary. The dictionary includes words that have been written on the body of the city, on the facades of buildings. By using the dictionary, the reader is able to literally read the city. The words were collected while following certain routes or just wandering around downtown Patras. They have been classified in alphabetical order, according to the name of the street where they were recorded. The dictionary is left open to the addition of names, comments and interpretations. The correlation of diverse elements creates a plethora of images and connotations about the city and life in it. The small dictionary with its incorporated special map can be used as a guidebook for urban drifting. It can also constitute an archive for the study and interpretation of the street as a palimpsest of textual traces during a specific time period. Pages of the dictionary were enlarged in the form of posters and placed at the exact locations they describe. The words were put back on the body of the city, in a new form, following the rules of a dictionary.

Συλλέγοντας καθημερινότητες / Collecting the ordinary

Συλλέγοντας καθημερινότητες ALINE DORMOIS ΑΡΧΕΙΟ, ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ / ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ

Collecting the ordinary ALINE DORMOIS ARCHIVE, INSTALLATION / CONSTRUCTION

Το έργο αυτό είναι ένα αρχείο των ανθρώπων που κινούνται και περπατούν στην πόλη της Πάτρας. Αρχειοθετώ εικόνες ανθρώπων. Εστιάζω στους ανθρώπους της πόλης· χωρίς αυτούς δεν νοείται μια πόλη. Τα άτομα, όμως, που κατοικούν στην εκάστοτε πόλη διαφέρουν· μπορεί να ζούνε σ’ αυτήν ή να είναι περαστικοί, για κάποιο λόγο. Μπορεί να βρίσκονται εκεί για μερικά χρόνια λόγω σπουδών, για λίγες ώρες για να ψωνίσουν, ή κάθε μέρα γιατί εκεί εργάζονται. Επιπλέον, χάρη στους ανθρώπους που δεν είναι στατικοί, η πόλη συνεχώς αλλάζει. Η μόνη συνθήκη-προϋπόθεση φωτογράφησης κάποιου είναι αυτός ή αυτή να χρησιμοποιεί ένα ορατό κομμάτι της αστικής υποδομής, όπως δρόμους, πλατείες, υπαίθριες καφετέριες, κ.λπ. Το αρχείο είναι προσωπικό. Το έκανα για να θυμάμαι την Πάτρα και το ταξίδι μου εδώ, μέσα από φωτογραφίες ανθρώπων και τις μεταξύ τους διαφορές. Δεν γνωρίζω τους ανθρώπους των οποίων έχω τις φωτογραφίες. Από την εμφάνισή τους, τις συμπεριφορές τους, τις ασχολίες τους, κ.λπ., θα μπορώ αργότερα να θυμάμαι την ατμόσφαιρα της πόλης και τις κινήσεις που λαμβάνουν χώρα μέσα της, που διαφέρουν πολύ από τις αντίστοιχες μιας πόλης στη Γαλλία. Ακόμα, ένας επαγγελματίας που ασχολείται με την πόλη – ένας πολεοδόμος, για παράδειγμα – μπορεί ενδεχομένως να χρησιμοποιήσει αυτό το αρχείο προκειμένου να προσαρμόσει το χώρο στις ανθρώπινες συμπεριφορές που απαντώνται στους δρόμους. Δεν υπάρχει ακριβής μέθοδος συλλογής των φωτογραφιών. Ο σκοπός είναι να συλλέξω όσο το δυνατόν περισσότερες. Χρησιμοποίησα δύο διαφορετικούς τρόπους φωτογράφησης: με βάση τον πρώτο, καθώς περπατούσα στον δρόμο φωτογράφιζα ανθρώπους που συναντούσα, χωρίς να με απασχολεί το καδράρισμα. Με βάση τον δεύτερο, χρησιμοποίησα έναν περισσότερο «βίαιο» και «προκλητικό» τρόπο. Ερχόμουν πολύ κοντά στον περαστικό και τραβούσα τη φωτογραφία κατά πρόσωπο. Αυτό μπορεί να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς αποτυπώνεται και η αντίδραση του ατόμου. Ποτέ δε ζήτησα από κάποιον την άδεια για να τον/την φωτογραφίσω. Μια πρώτη έκθεση αυτών των φωτογραφιών θα γίνει στον δρόμο. Οι φωτογραφίες θα τυπωθούν σε μέγεθος αφίσας, και κάθε επιλεγμένη φωτογραφία θα τοιχοκολληθεί σε όλη την πόλη, χρησιμοποιώντας διαφορετικές αστικές επιφάνειες (όπως τοίχους, κολώνες, στάσεις λεωφορείων), σαν να πρόκειται για προπαγανδιστική καμπάνια. Αυτού του είδους η έκθεση θα με βοηθήσει να παρατηρήσω την αντίδραση των ανθρώπων που θα αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους στις φωτογραφίες. Το αρχείο θα παραμείνει εκεί μέχρι να «εξαφανιστεί», είτε εξαιτίας των ανθρώπων που θα ξεκολλήσουν τη φωτογραφία τους, είτε λόγω της επικάλυψής του από μια νέα αφισοκόλληση. Η ιδέα του χρόνου είναι πολύ σημαντική: Δεν μπορώ να πω αν αυτή η έκθεση θα παραμείνει για πολύ καιρό ή όχι!

This work is an archive of people who move and walk in the city of Patras. I have archived pictures of people. I have focused on the city’s people; without people, a city cannot exist. But the people who inhabit the town are all different; they can live inside it, or just be passing by, for whatever reason. They may go there to study for some years, to shop for a few hours, to work everyday. Also, thanks to the people who are not static, the town is always changing. The only condition for taking a picture of a person is that she has to be using a part of the urban structure, such as streets, squares, coffee terraces, etc. It is a personal archive. I created it in order to remember Patras and my journey here, by way of photographs of people and the differences among them. I don’t know the people in these photographs Ι have taken. By their appearance, their behaviors, what they are doing, etc., I will be able to remember, later, the atmosphere of the city, the movements that occur inside it which are very different from what happens in a city in France. Furthermore, a professional who works with the city, an urbanist for example, may use this archive in order to adapt the space to the behavior of the people in the street. There is no exact method for collecting the photographs; the aim is to have as many pictures as possible. I used two different methods of taking the pictures: First, I walked in the street and I photographed people I met without taking particular care of the framing; then, I used a more “violent” and “provocative” way, which consisted of getting close to the person and taking a shot of her. This can be particularly interesting because of the attitude a person can adopt, how she might react. I never asked the person’s permission before taking her picture. A first exhibition of these pictures will take place in the street. The photographs will be printed in placard size, and each selected picture will be pasted all over the city, using different types of urban support (like walls, columns, bus stops), as in a propaganda campaign. This type of exhibition will allow me to observe the reaction of the persons looking at themselves in the pictures. The exhibition will continue until all the pictures disappear, either because people take down their picture or because other placards will cover them. The notion of time is very important: I can’t say if this exhibition will remain in place a long time or not!

vgeno_ti_nyxta@yahoo.gr

vgeno_ti_nyxta@yahoo.gr ΆΓΙΣ ΠΥΡΛΗΣ, ΤΡΥΦΩΝ ΦΩΤΕΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΡΧΕΙΟ, ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗ, ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

vgeno_ti_nyxta@yahoo.gr AGHIS PYRLIS, TRYPHON FOTINOPOULOS ARCHIVE, MAPPING, PARTICIPATION

Το αρχείο σχετίζεται με την ειδική συμπεριφορά (ντύσιμο, «στήσιμο») που υιοθετούν νέοι άνθρωποι κατά τη διάρκεια της εξόδου τους στην πόλη για ψυχαγωγία, διασκέδαση και κοινωνική συναναστροφή. Ξεκίνησε από την εμπειρία της περιπλάνησης στα μέρη που συχνάζουν οι νέοι κατά την διάρκεια της νύχτας, νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, bar clubs, και δημόσιους χώρους στο κέντρο της Πάτρας. Λειτουργεί ως τεκμήριο συμπεριφοράς σε σχέση με τη δημόσια έκθεση και την κατασκευή της δημόσιας εικόνας κατά τη βραδυνή έξοδο, στην πόλη της Πάτρας, για μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Το αρχείο αποτελείται από φωτογραφίες τις οποίες τραβήξαμε οι ίδιοι σε χώρους κοινωνικής συναναστροφής και από προσωπικές περιγραφές τρόπων προετοιμασίας για τη βραδυνή έξοδο. Οι περιγραφές αυτές αποστάλησαν στην ηλεκτρονική διεύθυνση vgeno_ti_nyxta@yahoo.gr. Σχεδιάσαμε ένα μικρό αντικείμενο που κυκλοφόρησε από χέρι σε χέρι και λειτούργησε ως ένα είδος διανομέα προσκλήσεων συμμετοχής. Το αρχείο πήρε τη μορφή ενός τεύχους που οργανώθηκε σε τρία μέρη: το πρώτο αποτελείται από φωτογραφίες σ’ ένα σύστημα σελίδων που επιτρέπει την τυχαία προσπέλαση και πολλαπλούς συνδυασμούς των εικόνων. Το δεύτερο αποτελείται από τα κείμενα και τις φωτογραφίες με τη σειρά που τα λάβαμε. Το τρίτο είναι μια σύνθεση αποσπασμάτων από τα κείμενα που λάβαμε και αποτελεί τη δική μας ανάγνωση-σχόλιο στα στοιχεία του αρχείου.

The archive is related to the special behavior (dress, attitude) adopted by young people when they’re “out on the town”, in search of recreation, entertainment or social interaction. It sprung from the experience of visiting the places where young people gather during the night: night clubs, bar clubs, and public spaces in downtown Patras. It functions as a documentation of behavior in relation to public exposure and the building of one’s public image when going out at night, in the city of Patras, over a specific time period. The archive consists of photographs which we took ourselves in places of social interaction and personal descriptions of ways to prepare for a night out. These descriptions were sent to vgeno_ti_nyxta@yahoo.gr. We designed a small object which circulated from hand to hand and functioned as a kind of distributor of invitations to participate in the project. The archive took on the form of a publication which was organized in three parts: the first consists of photos displayed in a system of pages which allows random access and multiple combinations of images. The second consists of the texts and photos in the order in which we received them. The third is a synthesis of excerpts from the texts we received and constitutes our own reading/comment on the elements of the archive.

Ένα αρχείο για το φυσικό τοπίο των πεζοδρομίων / An archive on the natural landscape of pavements

Ένα αρχείο για το φυσικό τοπίο των πεζοδρομίων ΔΑΝΑΗ ΓΚΟΥΜΑ, ΜΑΡΙΑ ΠΑΓΩΝΑΚΗ ΑΡΧΕΙΟ, ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗ

An archive on the natural landscape of pavements DANAE GOUMA, MARIA PAGONAKI ARCHIVE, MAPPING

Το φυσικό τοπίο των δρόμων του κέντρου της Πάτρας εξαρτάται από τη πολιτεία (τον Δήμο), η οποία παρεμβαίνει στην φυσική τους ανάπτυξη με την αισθητική της “ευταξίας”. Αντίθετα, στα προάστια της ίδιας πόλης (στην Αγία Βαρβάρα, στο Σκαγιοπούλειο, στα Ζαρουχλέικα, στην Ταραμπούρα, στα Προσφυγικά), την ίδια χρονική στιγμή, το φυσικό τοπίο εξελίσσεται με "άτακτες", αυτόνομες δράσεις ιδιωτών. Έτσι, η παρεμβατική στάση της πολιτείας αντικαθίσταται από τη φροντίδα των κατοίκων, τα θεσμικά όργανα από την συλλογική στάση και η αισθητική της “ευταξίας” από την αισθητική της “αταξίας”. Με το αρχείο αυτό διαβάζουμε, διακρίνουμε, ταξινομούμε το τοπίο των φυτεύσεων στα πεζοδρόμια της Πάτρας, υποδεικνύοντας τη διαφορά ανάμεσα στη θεσμική παρέμβαση και στη συλλογική φροντίδα, με φωτογραφίες, συνεντεύξεις, σχέδια.

The natural landscape of the roads of downtown Patras depends on the state (the Municipality), which intervenes in their natural development according to the aesthetics of “regularity”. Conversely, in the suburbs of the same city (Agia Varvara, Skagiopoulio, Zarouchleika, Taraboura, and the Prosfygika), at the same time, the natural landscape is evolving through the “irregular”, autonomous actions of individuals. Thus the interventionist attitude of the state is replaced by the care of the inhabitants; the institutional state agencies are replaced by a collective stance, and the aesthetics of “regularity” is replaced by the aesthetics of “irregularity”. Through this archive we can read, distinguish, and classify the landscape of the planted pavements of Patras, while pointing out the difference between institutional intervention and collective care, with the use of photographs, interviews and drawings.

Η σκιά στο ερείπιο: ένα μουσείο νοητικών εικόνων / The shadow on the ruin: a museum of mental images

Η σκιά στο ερείπιο: ένα μουσείο νοητικών εικόνων ΦΑΙΗ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ ΑΡΧΕΙΟ, ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗ, ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ, ΜΕΣΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ

The shadow on the ruin: a museum of mental images FAY ZACHAROPOULOU ARCHIVE, MAPPING, PARTICIPATION, PUBLISHING

«Η σκιά στο ερείπιο» είναι ένα αρχείο-μουσείο νοητικών εικόνων που δημιουργούνται από τις σκιές των περαστικών πάνω σε ερείπια κτίσματα στην πόλη της Πάτρας. Η σύσταση του αρχείου γίνεται επιτόπου, με μια δράση που περιλαμβάνει: έναν μηχανισμό στιγμιαίας αποτύπωσης της σκιάς σε επιλεγμένα ερείπια κτίσματα, την προσφορά της μακέτας του κτηρίου, στο ερείπιο του οποίου η σκιά αποτυπώθηκε, ως ένα είδος ανταλλάγματος για την απόσπαση της σκιάς και συνομιλία για τη δράση με συμμετέχοντες περαστικούς. Είναι ένα μουσείο όπου εκθέματα αποτελούν οι νοητικές εικόνες των περαστικών πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη δράση ενώ θεατές είναι οι ίδιοι οι περαστικοί. Το μουσείο υπάρχει κυρίως στο νου και στην εμπειρία των ανθρώπων που άθελά τους συμμετέχουν στη δράση. Είναι ένα μουσείο διασκορπισμένο στην πόλη. Ο μηχανισμός στιγμιαίας αποτύπωσης της σκιάς είναι μια κατασκευή που περιλαμβάνει έναν προβολέα ισχυρού φωτός και κινείται σε ολόκληρη την πόλη. Σταματά σε επιλεγμένα ερείπια κτίσματα, αποτυπώνοντας στις επιφάνειές τους τις σκιές των περαστικών. Η αποτύπωση γίνεται καθώς ο προβολέας ανάβει τη στιγμή που ο περαστικός ξεκινά να περνά από το ερείπιο και κλείνει όταν αυτός μόλις έχει περάσει το κτίσμα. Τη στιγμή εκείνη γίνεται η προσφορά της μακέτας στους περαστικούς από τους οποίους αποσπάται τη σκιά. Γίνεται μια ανταλλαγή. Ανταλλάσσεται η σκιά τους με τη μακέτα του ερειπίου κτίσματος. Η μακέτα είναι η απόδοση του κτηρίου που υπήρχε πριν γίνει ερείπιο και στο κάτω μέρος της υπάρχει η παρακάτω σημείωση: Η σκιά στο ερείπιο: ένα μουσείο νοητικών εικόνων. Ως αντάλλαγμα για την αποτύπωση της σκιάς σας στο ερείπιο αυτή η μακέτα. ……………………………………… e-mail:fayzax@hotmail.com ……………………………………… Ζαχαροπούλου Φαίη ……………………………………… Αστυπάλαιας 12 Πάτρα Κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής δεν δίνονται πρόσθετες πληροφορίες αλλά απαντώ σε ερωτήσεις και συνήθως ακολουθεί μικρή συνομιλία με τους συμμετέχοντες για το μουσείο. Δημιουργώ ένα ιστολόγιο που περιέχει όλες τις προτεινόμενες τοποθεσίες της δράσης, διάφορα στοιχεία για κάθε δράση που πραγματοποίησα, σχέδια των κατασκευών, κ.α. Οι τοποθεσίες της δράσης είναι οι εξής: 1.Νεοκλασσική κατοικία αρχών 19ου αιώνα, οδός Σωτηριάδου, έναντι Αρχαίου Ωδείου. Υφιστάμενη κατάσταση: Απαγόρευση εισόδου στο εσωτερικό, κατεστραμένη η εξωτερική κλίμακα, σημαντικές φθορές στισ εξωτερικές επιφάνειες. 3 περαστικοί- 3 σκιές 3 ανταλλαγές σκιάς ερειπίου 2.Ισόγειο κτίσμα αρχών εικοστού αιώνα στην οδό Βασιλείου Ρούφου. Μία όψη επί της οδού Βασιλείου Ρούφου. Υφιστάμενη κατάσταση: Κατεστραμμένο εσωτερικό με σφραγισμένα παράθυρα, φθορές στους εξωτερικους τοιχους. 3.Νεοκλασσικό κτήριο, τέλη 19ου αιώνα στην οδό Ζαΐμη. Μία όψη επί της οδού Ζαΐμη. Ισόγειο πρώην σιδηρουργείο και όροφος πρώην κατοικία. Υπάρχουσα κατάσταση: Σημαντικές φθορές στις εξωτερικές επιφάνειες, σφραγισμένες θύρες και παράθυρα με ξύλινες δοκούς. 4.Νεοκλασσική κατοικία δύο ορόφων, αρχών 19ου αιώνα, οδός Κορίνθου. Δύο όψεις, κύρια όψη επί της οδού Κορίνθου, δευτερεύουσα όψη επί της οδού Παπαφλέσσα. Υφιστάμενη κατάσταση: Κατεστραμμένο εσωτερικό και εξωτερική κλίμακα, εξωτερικές επιφάνειες τοίχων με πολλές φθορές. 5.Μονοώροφη κατασκευή του Μεσοπολέμου, με ισόγειο πρώην κατάστημα και όροφο κατοικία στην πλατεία Υψηλών Αλωνιών. Μία όψη επί της οδού Φιλικών. Υπάρχουσα κατάσταση: Λίγες φθορές στην εξωτερική επιφάνεια, κατεστραμένες θύρες και παράθυρα.

“The shadow on the ruin” is an archive/museum of mental images that are created by the shadows of passersby on building ruins in the city of Patras. The archive is constituted in situ, through an action that includes: a mechanism for the momentary projection of the shadow on selected ruins, the offering of a scale model of the building on which the shadow has been projected – given in exchange, so to speak, for the extraction of the shadow – and a discussion of the action with participating passersby. It is a museum, the exhibits of which consist of the mental images of passersby, during and after the action, while the viewers are the passersby themselves. The museum exists mainly in the mind and the experience of people who unintentionally participate in the action. It is a museum that is scattered over the city. The mechanism for the momentery projection of the shadow is an apparatus that includes a powerful spotlight and moves all over the city. It stops at selected ruins, projecting the shadows of passersby on their surfaces. The projecting begins as the passerby starts to walk by the ruin – at which time the spotlight is turned on – and ends as soon as the passerby is past the building – at which time the spotlight is turned off. At that moment, the passerby whose shadow has been extracted is offered a scale model of the building. An exchange takes place: the passerby’s shadow for the model of the building. The model represents the building as it was before it was ruined and on the bottom there is the following note: The shadow on the ruin: a museum of mental images In exchange for the imprint of your shadow on the ruin, you are given this model. ……………………………………… e-mail:fayzax@hotmail.com ……………………………………… Zacharopoulou Fay ……………………………………… 12 Astypaleas Street, Patras No additional information is given during the exchange, but I do answer questions and usually a brief conversation with the participants about the museum ensues. I create a weblog that contains all the suggested locations for the action, information on each action I have performed, drawings of the buildings, etc. The locations of my action are the following: 1.A Neoclassical residence of the early 19th century on Sotiriadou Street across from the Ancient Odeon. Present condition: entry into the house is forbidden, the front steps are destroyed, significant damage to the outer surfaces. 3 passersby - 3 shadows 3 exchanges for their shadows on the ruin 2. One-story building of the early 20th century on Vassiliou Roufou Street. Present condition: destroyed interior, sealed windows, damaged outer walls. 3. Neoclassical building of the late 19th century facing onto Zaimi Street. The ground-floor was formerly a blacksmith’s and the first floor a residence. Present condition: Significant damage to the outer surfaces, doors and windows sealed by wooden planks. 4. Neoclassical two-story residence of the early 19th century on Korinthou Street. The back looks onto Papaflessa Street. Present condition: Destroyed interior, destroyed front steps extensive damage visible on outer wall surfaces. 5. Two-story building of the Interwar years on Psila Alonia Square. The ground floor was formerly a shop and the first floor a residence. One faηade looks onto Filikon Street. Present condition: Some damage on the outer surfaces, destroyed doors and windows.

Stair[CASE]

Stair[CASE] ΕΥΗ ΔΟΡΙΑΚΗ, ΝΑΤΑΣΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, ΈΛΕΝΑ ΧΕΙΜΩΝΑ AΡΧΕΙΟ, ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ, ΜΕΣΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ

Stair[CASE] EVI DORIAKI, NATASHA HARALAMBOUS, ELENA HIMONA ARCHIVE, PARTICIPATION, PUBLISHING

Το αρχείο περιέχει ιδέες και προτάσεις παρεμβάσεων στις σκάλες της οδού Γεροκωστοπούλου στην Πάτρα, που έχουν προκύψει μετά από μια διαδικασία συναντήσεων με κατοίκους και περαστικούς. Η συλλογή των ιδεών και προτάσεων έγινε μετά από συζήτηση και συμπλήρωση μιας ειδικά σχεδιασμένης σελίδας Α4 στον συγκεκριμένο τόπο. Στη συνέχεια ταξινομήσαμε τις ιδέες που συγκεντρώθηκαν, επιλέξαμε ορισμένες και χρησιμοποιήσαμε τις προσωπικές αυτές συνεισφορές ως πρώτο υλικό για την παραγωγή δικών μας προτάσεων ανασχεδιασμού ή παρεμβάσεων στις σκάλες. Οι προτάσεις που περιέχει το αρχείο είναι δημιουργημένες τόσο από εμάς όσο και από τα πρόσωπα που συμμετείχαν συνεισφέροντας τις πρώτες ιδέες, και είναι ανοιχτές σε περαιτέρω τροποποιήσεις με χρήση άδειας περιορισμένων δικαιωμάτων (creative commons). Η χρήση της άδειας αυτής δηλώνεται στο ιστολόγιο που περιέχει ένα πρώτο δείγμα των προτάσεων του ανοιχτού αυτού αρχείου.

The archive includes ideas and proposals for interventions on the Gerokostopoulou Street steps in Patras. These resulted from a series of encounters with local residents and passersby. The ideas and proposals were collected following a discussion and the filling in, in situ, of a specially designed A4-sized sheet of paper. We then classified the ideas, selected certain ones, and used these personal contributions as the raw material for the production of our own proposals for the redesigning of the steps or for interventions to take place there. The proposals included in the archive were created as much by ourselves as by the people who participated by contributing the initial ideas, and they are open to further modifications under a creative commons license. The use of this license is stated in the weblog that contains a first sample of the proposals included in this open archive.